Χρόνος εμφανισεως : Οι οστεοχονδριτιδες εμφανίζονται κατά την περιοδο της ταχείας αναπτυξης του σκελετού.

Εντόπιση: Προσβάλονται επιφυσεις ,μεταφυσεις και αποφύσεις των αυλοειδων οστων ως και τα οστά με ενχονδρια οστεωση ποδος και χειρός Παρα της διαφορετική εντοπιση στο σκελετο ολες οι οστεοχονδρίτιδες παρουσιάζουν σχεδον την ιδια αιτιοπαθογενεια, κλινική εικόνα και πορεία

Πορεία Mετα την νέκρωση στο νεκρο οστικο τμημα εισβάλλουν αιμοφορα αγγεία,τα οποία αποροφουν το νεκρο οστουν και δημιουργουν νέο οστουν.Η πορεια τις νοσου διαρκει πολους μηνες και χρονια.

Αιτιοπαθογένεια Σημερα από ολους σχεδον είναι πλεον αποδεκτο ,ότι η οστεοχονδριτιδα οφειλεται σε μια παροδική διαταραχή της ενδοστικής αιματωσης ,που εχει σαν αποτελεσμα την νεκρωση του οστου.

Ως αιτια της παροδικής διαταραχης της αιματωσης αναφερονται: - Αποφραξη του αγγειου από εμβολα - Στραγγαλισμός του αγγείου από ασηπτη φλεγμονη η τραυμα στη πασχουσα περιοχη - Διακοπή της αιματωσης λογω αυξημενης τασης στα μαλακα μορια -  Πολλες επιφυσιακές διαταραχές της αναπτυξης οφείλονται σε σε μια διαταραχή της ισορροπίας μεταξυ καταπόνισης του οστου και και αντοχης αυτού.

Ισχιοηβική Οστεοχονδρίτιδα
Συνώνυμο: Νόσος VAN NECK

Αιτιοπαθογένεια: Το αν η πάθηση ανήκει στις άσηπτες νεκρώσεις των οστών, ακόμη συζητείται, επειδή συνήθως λείπουν οι τυπικές ακτινολογικές αλλοιώσεις, και είναι δυνατόν αυτή να αρχίσει με συμπτώματα φλεγμονής (πυρετός υψηλή ΤΚΕ).
Κλινική εικόνα: Η πάθηση εμφανίζεται σε παιδιά στην ηλικία 6-8 ετών κατά την περίοδο,που η ισχιο-ηβική συνχόνδρωση φυσιολογικά κλείνει. Πόνοι στην περιοχή του ισχίου ή βουβωνική χώρα οδηγούν σε εξέταση. Μπορεί να υπάρχει και επώδυνη δυσκαμψία του ισχίου. Τα συμπτώματα συνήθως μετά από μήνες υποχωρήσουν αυτόματα.
Ακτινογραφία: Το οστό στην περιοχή της ισχιοηβικής συγχόνδρωσης είναι εμβολοειδώς μέχρι και ατροακτοειδώς διογκωμένο, επίσης παρατηρούνται κυστικές διαυγάσεις.
Διαφορική διάγνωση: Νεόπλασμα, οστεομυελίτιδα, Tbc, σύφιλης (Lues).
Θεραπεία: Καμία. Παρακολούθηση της πορείας.

Διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα

Αιτιοπαθογένεια
Σαν αίτια της διαχωριστικής οστεοχονδρίτιδας, η οποία εντοπίζεται πάντα στο κυρτό μέρος της αρθρικής επιφάνειας, ενοχοποιούνται διαταραχές της αιμάτωσης και μηχανικοί παράγοντες. Τελικά όμως, η αιτιολογία μέχρι σήμερα δεν έχει διαλευκανθεί. Εμφανίζεται υποχονδρίως μια νεκρωμένη οστική ζώνη που περιβάλλεται από μια αντιδραστική σκλήρυνση του υγιούς οστού και του υπερκείμενου αρθρικού χόνδρου.
Ο αρθρικός χόνδρος πάνω από το νεκρό τμήμα αλλοιώνεται καi στα κυτταρα του παράγονται πολυπεπτίδια,τα οποία στην αρχή αποτελούν ένα ενδοκυττάριο ενζυματικά σύστημα, με την καταστροφή όμως των χονδρικών κυττάρων οι ουσίες αυτές απελευθερώνονται στην αρθρική κοιλότητα και προκαλούν μια υμενίτιδα (διόγκωση, ύδραρθρο, πόνο).
Το οστεχόνδρινο νεκρό τμήμα μπορεί να παραμείνει στη θέση του ή να εγκαταλείψει την κοίτη του (κρεβάτι του ποντικού) και να πέσει μέσα στην αρθρική κοιλότητα. Το ελεύθερο αυτό οστεοχόνδρινο τεμάχιο(ποντίκι της άρθρωσης), που κολυμπά μέσα στο αρθρικό υγρό μπορεί να συνεχίσει να μεγαλώνει με ενδοστική οστεογένηση.
Κλινική εικόνα
Η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα εμφανίζεται μονόπλευρα η αμφοτερόπλευρα συχνότερα στο ανδρικό φύλο, σε παιδιά, εφήβους και σε νεαρούς ενήλικες. . Αυτή αφορά, σε αντίθεση προς τις άλλες άσηπτες νεκρώσεις των οστών, μόνον ένα μέρος μιας επίφυσης, προσβάλλει δε μόνο κυρτές επιφάνειες και πότε κοίλες.
Η πάθηση παρατηρείται συχνότερα στο γόνυ (έσω μηριαίος κόνδυλος), στον αγκώνα (έξω κόνδυλος, σπανιότερα κεφαλή κερκίδας και σχεδόν ποτέ έσω κόνδυλος), στην άρθρωση του ισχίου (στη ζώνη φορτίσεως του άνω μέρους της μηριαίας κεφαλής) και στην ποδοκνημική άρθρωση (στο έσω τμήμα του αστραγάλου).
Στο στάδιο του διαχωρισμού του οστικού τεμαχίου μπορεί να εμφανίζεται με πόνο στην άρθρωση και υποτροπιάζοντα ύδραρθρο, που έχουν σχέση με την φόρτιση όπως και με άλγος κατά την κίνηση. Όταν το νεκρό κομμάτι αποχωρισθεί από την αρθρική επιφάνεια και πέσει μέσα στην άρθρωση, τότε είναι δυνατόν να εμφανισθεί αιφνίδιο άλγος και «μπλοκάρισμα» του γόνατος, το οποίο μπορεί να ξεμπλοκάρει ο ίδιος ο πάσχων με χαλαρό τίναγμα της άρθρωσης.


Η πάθηση λόγω της πρώιμης κάκωσης των αρθρικών επιφανειών οδηγεί σε πρώιμη εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας του προσβληθέντος γόνατος.

Ακτινολογική εικόνα
Πυκνωτική περιοχή του οστού κάτω από τον αρθρικό χόνδρο που περιβάλλεται από διαυγαστική διαχωριστική ζώνη  για την απεικόνιση του νεκρωμένου οστού στην πλάγια λήψη, χρειάζονται συχνά ειδικές ακτινολογικές λήψεις). Όταν το νεκρό οστικό τεμάχιο απελευθερωθεί μέσα στην αρθρική κοιλότητα, η κοίτη του στις περισσότερες περιπτώσεις απεικονίζεται μόνον με ειδικές ακτινογραφικές λήψεις ή αρθρογράφημα. Πρέπει να τονισθεί ότι ένα οστεοχόνδρινο σώμα ελεύθερο μέσα στην αρθρική κοιλότητα είναι ορατό ακτινολογικά, ενώ ένα χόνδρινο καθίσταται ορατό μόνον με αρθρογράφημα ή με αρθροσκόπηση.
Σε απώτερο στάδιο η ακτινογραφία δείχνει οστεοαρθρωτικές αλλοιώσεις.

Διαφορική διάγνωση
Στο αρχικό στάδιο ειδικές και μη ειδικές φλεγμονές, ουρική αρθρίτιδα, αρθρίτιδα ρευματικής αιτιολογίας, νεανική υμενίτιδα, νεοπλάσματα (Synovialom), άσηπτη νέκρωση μηριαίας κεφαλής.
Στο απώτερο στάδιο εμπλοκή λόγω ρήξης μηνίσκου, δισκοειδής μηνίσκος, πολλαπλή οστεοχονδρωμάτωση, νέκρωση μηριαίας κεφαλής.








Διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα του έσω μηριαίου κονδύλου



Θεραπεία

Συντηρητική. Στο αρχικό στάδιο γίνεται ακινητοποίηση της άρθρωσης με γύψινο επίδεσμο για 8-10 εβδομάδες, ενώ σε περίπτωση κάτω άκρου τοποθετείται κηδεμόνας VOLKERT για περισσότερους μήνες. Για την αποφυγή δυσκαμψίας της άρθρωσης, γίνεται ενδιάμεσα και κατά διαστήματα κινητοποίηση αυτής χωρίς φόρτιση.

Χειρουργική. Ενδοστική οστεοσύνθεση με φλοιώδες μόσχευμα από το υγιές οστούν μέχρι του νεκρού τμήματος, ή τοποθέτηση σπογγώδους οστικού μοσχεύματος που δίνει το ερέθισμα της επαναγγείωσεωσ. Γίνεται στερέωση του ισχαιμικού οστικού τμήματος από την αρθρική επιφάνεια με παρασχίδα οστικού φλοιού πάχους σπιρτόξυλου, ή με μικρή βίδα ή με απορροφίσιμο υλικό. Στην άρθρωση του ισχίου συνιστάται διατροχαντήρια οστεοτομία επαναπροσανατολισμού με ραιβοποίηση ή σπανιότερα βλαισοποίηση.
Τυχόν ελεύθερο ενδαρθρικό οστικό τεμάχιο μπορεί να επανατοποθετηθεί και να καθηλωθεί στη θέση του ή να αφαιρεθεί.
Μερικές φορές συνιστάται η πλήρωση ενός οστεοχόνδρινου ελλείμματος της αρθρικής επιφάνειας με αυτόλογο ή ομόλογο οστεοχόνδρινο μόσχευμα.


Οστεοχονδρίτιδα του κάτω πόλου της επιγονατίδας
Συνώνυμα: Νόσος του SINDING - LARSEN - JOHANNSONS.

Αιτιοπαθογένεια: Δυνατόν να παίζει ρόλο στην εμφάνιση της πάθησης η τραυματική κάκωση του κάτω πόλου της επιγονατίδας.

Κλινική εικόνα: Η πάθηση εμφανίζεται πιο συχνά στην ηλικία 8-11 ετών και ως επί το πλείστον σε αγόρια, Κατά την σύσπαση του τένοντα του τετρακεφάλου (ανέβασμα σκάλας, ποδηλασία, πηδήματα κ.α.), ο ασθενής παραπονιέται για πόνο στην πορεία του επιγονατιδικού συνδέσμου. Στον κάτω πόλο της επιγονατίδας μπορεί τα μαλακά μόρια να είναι ελαφρώς διογκωμένα και να υπάρχει εντοπισμένος πόνος κατά την πίεση.
Ακτινογραφία
Τυπική εικόνα άσηπτης (ισχαιμικής) οστικής νέκρωσης (πύκνωση του οστού με ασαφή όρια και συνεφοειδείς σχηματισμούς).
Θεραπεία: Όπως στην νόσο του Schlatter.

Οστεοχονδρίτιδα του κνημιαίου κυρτώματος
Συνώνυμο: Νόσος Osgood - Schlatter.

Αιτιοπαθογένεια: Η καταπόνηση της κνημιαίας απόφυσης λόγω έλξεως του καταφυτικού τένοντα της επιγονατίδας φαίνεται να παίζει σαφή ρόλο στη δημιουργία της πάθησης.
Κλινική εικόνα
Η άσηπτη νέκρωση του κνημιαίου κυρτώματος της κνήμης (Tuberositas tibiae) αφορά ως επί το πλείστον αγόρια ηλικίας 8-15 ετών. Συχνή είναι η αμφοτερόπλευρη εντόπιση της πάθησης. Παρατηρείται πόνος στην περιοχή του κνημιαίου κυρτώματος, που αυξάνει σε ένταση κατά τη φόρτιση, π.χ. κατά την έκταση του γόνατος υπό αντίσταση (σύσπαση του επιγονατιδικού συνδέσμου).


Νόσος Schlatter,
a.Διόγκωση στην περιοχή του κνημιαίου κυρτώματος,κατακερματισμός του κνημιαίου κυρτώματος

Η προσβληθείσα ευαίσθητη κατά την πίεση περιοχή μπορεί να είναι διογκωμένη και σκληρής σύστασης .

Ακτινογραφία
Ο πυρήνας οστεώσεως του κνημιαίου κυρτώματος είναι ορατός ακτινολογικά από την ηλικία των 10 ετών περίπου και συνοστεώνεται με την κνήμη κατά το πέρας της ανάπτυξης (17-18 ετών). Στη νόσο του Osgood-Schlater παρατηρείται πύκνωση και απόσπαση της απόφυσης του κνημιαίου κυρτώματος του οποίου τα όρια είναι ασαφή. (Εικ. 9.6b) Οι ακτινολογικές αλλοιώσεις των οποίων η πορεία των είναι αντίστοιχη με την πορεία της νόσου του Perthes, μέχρι που να αποκατασταθούν χρειάζονται ένα χρονικό διάστημα από 2-3 έτη.

Θεραπεία
Αν τα ενοχλήματα είναι μικρής έντασης, αρκεί η αποφυγή καταπόνησης για ορισμένους μήνες, όπως και η τοπική χρήση θερμότητας και φυσικοθεραπείας (βραχέα κύματα ή διαδυναμικά ρεύματα). Σε δευτερογενείς φλεγμονώδεις αλλοιώσεις στα περίχωρα του νεκρού τμήματος μπορεί να χρησιμοποιηθούν τοπικά αντιφλεγμονώδη. Αν τα ενοχλήματα είναι έντονα ακινητοποιείται το γόνυ σε γύψινο κύλινδρο (Tutor) για 4 εβδομάδες, επιπλέον δε έλκεται η επιγονατίδα με ταινία λευκοπλάστου προς τον άκρο πόδα. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται μια χαλάρωση του επιγονατιδικού συνδέσμου και αποφόρτιση του πάσχοντος κνημιαίου κυρτώματος.